Week 2. Eindelijk echt vakantie

Get Google’s translation to English

Dinsdag een week geleden zaten we ons in Alajuela een beetje af te vragen wanneer het geld eindelijk zou aankomen. Cristina had de dag daarvoor het koopcontract getekend voor de auto die we gevonden hadden, een tweedehands Suzuki Vitara. Ze had direct het geld laten overmaken via on-line bankieren en het was afwachten geblazen.

We kwamen de dag nog door met het zoeken van een bank waar we een rekening konden openen, het gebruikelijke bloggen en lezen. Woensdag waren we daar ook nog zoet mee, maar toen was het geduld op. Tegen de avond begonnen we plannen te maken om maar gewoon een auto te huren zodat we in ieder geval een dagje weg konden uit het lawaaiige stadje en wat natuur in stilte konden bekijken. Maar kort nadat Cristina een auto had gehuurd, kregen we bericht van de verkoper dat het geld was aangekomen! Jippeeee! Nog dezelfde avond kregen we de auto en de sleutels overhandigd.

Onze auto krijgt nieuwe banden

De dag daarop was weer erg vol met dingen doen. Eerst de auto naar de garage voor nieuwe banden met een dieper profiel. Toen naar de supermarkt en de dierenwinkel voor een zak van 18 kilo katzand en vervolgens was het inpakken geblazen. Om half twaalf reden we weg.

Carretera Interamericana Norte / Do Noordelijke Interamerikaanse snelweg (ookal is hij maar éénbaans)

Bijna vijf uur later kwamen we aan in het dorpje waar we een maand zullen blijven. Onze kant van het dorpje bestaat vooral uit zand en gravelwegen, dus we waren erg blij met de nieuwe banden. Het is nogal een wirwar van wegen en weggetjes, en het was niet zo duidelijk waar we heen moesten. Dat wil zeggen we hadden de GPS coordinaten van twee locaties, maar het huis was op geen van beiden. Oeps…

Op een gegeven moment sloeg de motor af en wilde de auto niet meer starten. Lichte paniek maakte zich van ons meester. Nou eigenlijk iets meer dan lichte paniek. Het zal toch niet waar wezen. Staan we daar aan de rand van het midden van niks, twintig minuten voor donker, met de auto vol bagage en een kat die nodig verzorgd moest worden met insuline, en dan doet ie het niet !!! Toch een miskoop gedaan??? Tot ik me realiseerde dat we een dingetje met de knoppen van de auto over het hoofd hadden gezien. Ik moest het een paar keer herhalen want achteraf bleek dat Cristina me in haar paniek niet had gehoord. Met de schrik vrij gekomen reden we weer verder.

Na wat rondvragen en bellen konden we het huis gelukkig vinden. Het lag uiteraard vlakbij de eerste plek waar we de GPS locatie van hadden. Met het openen van de deur ging de zon helemaal onder. Het licht gaat in Costa Rica vrij plotseling uit, d.w.z. er is maar een half uur schemer en dan is het letterlijk zwart als de nacht want in kleine dorpjes is geen straatlicht en het volgende huis ligt 50 meter verder achter een muur van groen. Blij en bekaf namen we onze intrek in het bijzonder mooie een smaakvolle huisje voor twee personen.

Een hoek van de veranda met wat groen op de achtergrond

Het huis heeft een veranda met twee hangmatten, een tafel en een stel stoelen. Er is een woonkamer met keuken eraan vast. Een grote slaapkamer en een badkamer waarvan een muur helemaal uit glas bestaat, zodat je vanaf het toilet of het ligbad naar buiten de natuur in kan kijken. Je voelt je een beetje bekeken, maar er is werkelijk niemand die je ziet. Behalve de tuinman, maar die checkt eerst of er iemand in de badkamer is voor hij erlangs loopt. Toch aardig.

Er is electriciteit en lopend, drinkbaar water. De keuken staat vol apparaten, inclusief een grote koelkast. Er is zelfs wifi, niet snel gelukkig. En er is geen televisie – niet dat we dat missen. Dus we zijn van alle gemakken voorzien die we willen hebben. O ja, er hoort een kat bij het huis die nog niet helemaal bevriend is met Matilda, en we krijgen regelmatig bezoek van drie geweldig lieve buurhonden. Een van hen doet ons een beetje aan Kika denken …

Nu ik dit schrijf is het hier dinsdag, dus we hebben er nu vijf dagen van rust en bijkomen opzitten. Eindelijk echt vakantie in de tropen. Het is hier iets warmer dan in San José. De zon voelt even warm, maar de lucht is hier warm terwijl die in de bergen van San José een beetje koeler is. Ook voelt het hier een beetje klam. Het is danwel sub-tropisch maar het gebied waar we nu zitten – het schiereiland van Nicoya – is meer savanne-achtig dan regenwoud. Bovendien is het het droge seizoen. We hebben in vier dagen twee keer een buitje van 20 minuten gehad.

We doen niet veel meer dan vogels kijken, boeken lezen, bloggen, koffie drinken, eten, kletsen en slapen. Al naar gelang waar we zin in hebben. We staan om zes uur op, om acht uur liggen we in bed, en na de lunch doen we een dutje (‘siesta’). Zo kan ik nog wel een week doorbrengen. Misschien wel twee.

Het strand bij eb.

O ja, gisteren zijn we naar de zee gegaan. We zitten er slechts een paar honderd meter vandaan, maar we kunnen het water niet zien. Wel horen. Het is de stille oceaan. Die maakt enorme golven waar je op kan surfen. Dat wil ik nog een keer leren dit jaar. We hoorden van iemand dat je dan sterke armen nodig hebt en je push-ups moet trainen. Dus dat doe ik nu. De eerste keer kon ik er zeven en had ik de dag daarop spierpijn. Nu gaat het wat beter.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.