Week 50. Vakantie met bezoek.

Afgelopen week hadden we W. te gast, onze begeleider van Osa Conservation. Het was super gezellig en leuk om haar te gast te hebben. Met z’n drieën hebben we een aantal uitstapjes die Cris en ik de afgelopen maanden hebben gemaakt, dunnetjes over gedaan. Een wandeling in het bos van La Ceiba, een dag naar Cahuita Nationaal Park, en een bezoek aan Punta Uva (een strand vlakbij La Ceiba) en een bezoek aan het Gandoca-Manzanillo reservaat.

Het zou een lang verslag worden als ik het allemaal in detail zou beschrijven, maar hier ten minste een paar dingen en wat foto’s.

Punta Uva

Ik vond het bezoek aan het strand van Punta Uva verschrikkelijk. Het was de 25e en dus eerste kerstdag. De omgeving waar we zitten is een typische toeristische trekpleister, maar met kerst is het een gekkenhuis zelfs voor zo’n trekpleister. Met andere woorden het stikte van de mensen, en niet van het type natuurgenieter. We mochten gratis meeluisteren naar luide en slechte muziek, en kijken hoe mensen die toch al aan overgewicht lijden zich vollaadden met de BBQ en bier.

We troffen een bewusteloze man aan, omringd door familieleden. Ze hadden de eerste hulp al aan de lijn. We hielpen met wat we konden – niet veel want je mag alleen maar doen wat de eerste hulp zegt, maar W. had al eens eerder met het bijltje gehakt. De familie leden bezworen ons dat hij niet had gedronken. Ongevraagd. Dan weet je het wel. En hij was duidelijk niet verdronken : ademde en er kwam geen water uit z’n mond. Uiteindelijk kwam hij bij en kon rechtop zitten. Het zou nog gekker worden.

De volgende dag gingen we naar het Nationale Park Cahuita. Dat park heeft een ingang bij het strand, maar ik had geen zin in nog een slechte strand ervaring, dus we namen een andere ingang. Die van het bos. De vorige keer konden we daar niet in omdat er onderhoud aan het pad werd gedaan. Hoe dat uitpakte konden we nu goed zien. Er loopt een twee kilometer lang houten pad op palen door het bos. Op palen want het is er erg drassig. En het lag er piekfijn bij. Met een toiletgebouw aan het begin en toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Het pad eindigt aan het strand bij een gebouw voor de parkwachters dat tevens dienst doet als herberg. Aan deze kant van het park was het strand zo goed als leeg. Voor de meeste Tico’s ligt het te ver van de parkeerplaats. Het uitzicht was adembenemend en goed voor een postkaart!

Op de terugtocht zagen we een ambulance op z’n kant in de goot met de neus tegen de rijrichting in, vlakbij het Jaguar Rescue Center. Huh?? Een paar mensen van het JRC hadden het tijdens hun pauze op het strand zien gebeuren. Er was een vrouw verdronken in de golven. (Ondanks de hoge golven en waarschuwingen overal voor sterke onderstroming gingen talloze mensen deze dagen toch het water in.) Haar man had geprobeerd haar te redden maar kwam zelf in de problemen. Hij werd vervolgens door iemand anders uit de golven gered, maar moest worden gereanimeerd. De ambulance arriveerde en terwijl het personeel zich over de man boog, werd de ambulance door een vrouw gestolen. Een wilde maar korte rit volgde. Hoe de ambulance in de goot verdween werd mij niet helemaal duidelijk.

Ik geloof het nog steed niet. Een dronken bewusteloze man op het strand op eerste kerstdag, en een verdronken vrouw met een poging tot diefstal van een ambulance op tweede kerstdag. Men zegt dat Puerto Viejo en omgeving tijdens oud en nieuw nog drukker is dan kerst. Drukker en gekker. We gaan er voor zorgen dat we niet hier zijn. Op de 31e rijden we de bergen in en op de 2e rijden we door naar Monteverde.

Waar was ik gebleven? De 27e regende het teveel en werd noodgedwongen een rustdag. De dag daarop wilden we ‘s ochtends een wandeling door het Gandoca-Manzanillo reservaat maken, maar we waren net te laat. Men liet vanwege Corona maatregelen maar 300 mensen binnen. Wij waren nummers 305, 6 en 7. Stomme pech maar niks aan te doen. Dat was aan de Manzanillo ingang van het reservaat. ‘s middags hadden we een boottocht geboekt op de Gandoca rivier aan de andere kant, dus een uurtje omrijden later waren we daar.

In tegenstelling tot Manzanillo, waar de meeste mensen naar toegaan vanwege het strand (je raadde het al), is Gandoca een bestemming voor de natuurliefhebber. Het plaatsje deed ons sterk aan Cañaza denken, het dorpje waar we begin dit jaar vier maanden woonden voor ons vrijwilligerswerk voor Osa Conservation. Met dit verschil dat Gandoco sterk op tourisme is gericht : voor zo’n klein dorpje veel ‘cabina’s’ en hostels. Alles kleinschalig en bescheiden. De enige bar was gesloten en stond zelfs te koop. Vrijwel alles was dicht, behalve een soda (eenvoudig restaurant) waar men ons allerhartelijkst ontvingen.

De boottocht was adembenemend. Buitenboordmotoren zijn verboden, dus onze gids stuwde ons voort met een paddle. Lekker langzaam, maar genoeg te zien!

Dinsdag de 29e reisde W. weer terug naar Osa, maar niet nadat ze ons haar drone had gedemonstreerd. Fantastisch om La Ceiba vanuit de lucht te zien!! We gaan de beelden in een aparte post vertonen.

Nadat we haar op de shuttle bus gezet hadden drong het langzaam maar zeker tot ons door dat onze tijd in La Ceiba, het vrijwilligerswerk en het hele sabbatical avontuur nu echt bijna voorbij zijn. Nog maar een paar dagen …


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.